ادبیات کودک بی بضاعت، ترانه  اسپندی است

نکاتی پراکنده در مسائل کودک :

• به قولهایی که به کودک می دهید کاملا مقید باشید ! چه در تنبیه ، چه در تشویق .
• به دعوا های دو کودک نباید اهمیت ویژه نشان داد . چون آن را مهم تر جلوه می دهد و آنها حساس تر می شوند .
• تا می توانیم اشکالات و عیب های کودک را نبینیم ! اگر قرار شد نبینیم و توجه نشان ندهیم ، هیچ اهمیتی ندهیم چه با نگاه و یا حرکات صورت و … .
• بچه باید بچگی کند ، نه اینکه به صنف زبان برود ! دقت شود که کورس های اضافی و تقویتی برای بعد از 11 سالگی است .
• بچه های پیش فعال  را باید به کارهای عملی مثل بستن پیچ و مهره و یا باز کردن سرپیچ تار و … انداخت .
• اگر فرزندتان برادر یا خواهر کوچکش را می زند ، مسئولیت آنها را به او بده و برای این کار برایش پاداش قائل شو .
• در مراحل تربیت همیشه نباید توقع پاسخ مثبت داشت . کودک در نوسان است .
• هیچ گاه بین کارتون دلخواه کودک ، برنامه را قطع نکن !

• زیاد به کودک دستور نده ، اما گاهی هم او را به کار بینداز .
  • کودک باید صاف تلوزیون تماشا کند . صدای تلوزیون کم باشد تا گوشهایش به صداها حساس شود . شاید نیاز بود در عبور از جاده صدای هارن ها را خوب بشنود تا بیشتر مراقب باشد .
  • به صحبت های کودک گوش کن . کودک پر حرف است !
  • جدی و با ابهت از کودک چیزی بخواه یا دستور بده .
  • کودک حواس پرت است و گاهی هم بی توجه . ابتدا توجهش را جلب کن تا به تو نگاه کند ، بعد با او صحبت کن .
  • در بازی های مسابقه ای سعی کن بازنده تو باشی .

  • کودک را در مسائل خودش درگیر کنید . مثل : کیفش ، کفشش ، مدرسه اش و … .
  • اگر کودک در خواب راه می رود :
  • بازی شغل کودک است !
  • برای هر رفتار بد ابتدا یک جایگزین پیدا کن ، بعد او را نهی کن ! اول چاکلیت را بده ، بعد چاقو را از او بگیر !
  • اگر کودک شب ادراری دارد ، روزها قبل از رفتن به دستشویی او را به نگه داشتن چند ثانیه ای تمرین دهیم تا مثانه اش تقویت شود .

ادبیات کودک بی بضاعت ، ترانه  اسپندی است

پرورش اذهان کودکان در کشور ما پیش از شرایط جنگ و نفاق هم بستر مناسب و دلخواه در این مورد مهم از نداشتیم . بسیار پراگنده  سمبولیک چیزی زیر نام ادبیات کودک عنوان میگردید که به هیچ و جه پاسخگوی نیاز مندی ها نبود .

دهه هشتاد با آنکه سیل کمک های مادی و معنوی در کشور ما سرازیر گردید با اینهم کارنامه های بسیار بزرگ در این راستا نداریم . بعضی نشریه ها و حتی یک خط نشراتی تصویری فعالیت های خوبی در این عرصه دارند ؛ اما بازهم قسمیکه می بینیم اکثر کودکان شهر به جای سرودن شعر ویا خلق ادبیات کودکانه ، بیشترینه مصروف پیدا کردن لب نان برای فامیل خود می باشند ، کودکان بی بضاعت شهر ترانه های اسپندی و گدایی را بیشتر به خاطر دارند .

این وضع چنانچه می بینیم روز تا روز وسعت پیدا میکند و دامنه های تگدی اطفال به حدی رسیده که به شکل گروهی بر آدم ها می ریزند و سوال میکنند .

این سرنوشت تلخ بیشتر کودکان افغانستان است که پدران شان را در جنگ از دست داده اند، یا هم پدران معتاد و فقیر شان نمی‌توانند از آن‌ها مراقبت کنند و خود این کودکان، کوله‌بار سنگین زندگی را بر دوش می‌کشند.

البته رشد سرسام آور نفوس در شهر کابل و تعدد کودک در خانواده‌هایی که اکثراً فقیر اند، مشکلی دیگری شده برای کودکان تا از رفاه و لذت‌های زندگی محروم شوند.

مشکل تنها این نیست که امروز بازار نویسندگان و شاعران کساد است امتعه معنوی شان  خریدار ندارد ، چه رسد به آثار کودکان چیزی خلق کنند تا بازار داشته باشد .

فکر میکنم مشکل تنها پول و مادیت نیست ، در خانواده هاییکه زندگی مرفه و امکانات مادی وثروت در اختیار دارند نیز توجه آنچنانی به کودکان شان ندارند ، فرهنگ بستر سازی برای رشد تفکر کودکانه دیگر از رواج افتاده است . مصروفیت های ذهنی مبتذل مخصوصاً برنامه های بی پیرایه تلویزیون ها ، دیگر فرصت تربیت و پرورش اذهان کودکان را از ما گرفته است

برای آینده درخشان ، تلاش باید کرد وضعیت کودکان خودرا تغییر دهیم با توجه به این امر بزرگ همه ما مسوولیم ونباید بی تفاوت باقی ماند .

روشهای مؤثر برای اداره رفتار کودکان

همه ی ما می خواهیم فرزندانمان حرف شنو باشند . وقتی فریاد می زنیم که استادشو ! نرو مابین سرک ؛ توقع داریم کودکمان اطاعت کند . یا اگر به او می گوییم که برو دندانایته برس کو ، یا بخواب ، توقع داریم بدون هیچ حرفی این کار را انجام دهد .

خیلی اوقات ، وادار کردن بچه ها به این که رفتار شایسته ای داشته باشند مشکل است . روش ” هر چه می گویم همان است ” که بیشتر والدین به آن متوسل می شوند ، معمولاً بی فایده است .

خوشبختانه روش هایی برای اداره رفتار بچه ها وجود دارد که بدون برخورد ، بدون اشک و قهر ، فریاد ، چوب کاری ، یا توهین ِ زبانی است . در این مبحث سعی کرده ایم اصولی را ارائه دهیم که عمل به آنها به شما و فرزندتان کمک می کند تا به هدف مطلوب برسید . شروع واقعی این گونه تربیت ، از سال های آغاز کودکی است .

به خاطر داشته باشید که در سنین پنج ساله گی ، بچه ها کارهای عادی روزمره و مهارت نظم و انضباط را که لازمه ی زندگی است ، به راحتی یاد می گیرند . برای تسلیم کردن کودکان روشی کلی وجود دارد که در همه ی شرایط ، مفید است . آن را یاد بگیرید و بعد در زمینه های مختلف امتحان کنید .

به رفتار مناسب فرزند خود توجه کنید و در همان لحظه از آن تعریف کنید . سپس از او درخواست نمایید ( یا او را راهنمایی کنید ) تا فعالیت بعدی را انجام دهد . در این روش برای هر کاری که کودک درست انجام می دهد امتیازی قائل شوید ، به نوعی که گویی جادویی در کار است ، او به طور باور نکردنی ، درخواست های بعدی را اجابت می کند. به طور مثال به او بگویید :
– آفرین که یک گیلاس شیر خوردی . حالا بیا کمی تخم مرغ بخور .

– بسیار خوب دندان هایته شستی . حالا بیا لباس خوابت را بپوش .

هر گاه ازکودک خود خواهشی دارید ، به سمت او بروید و به نرمی او را لمس کنید . به طوری که حضور شما تقریباً موافقت کودکتان را ضمانت کند . اکنون درست در جایی هستید که فرمان شما به یک عمل تبدیل می شود .
شما می خواهید فرزندتان میز را بچیند ، اگر با فریاد از او بخواهید که از آن طرف خانه بیاید و میز را بچیند ، حتماً مؤثر نخواهد بود ؛ بهتر است نزد او بروید و آنچه که می خواهید به او بگویید ، سپس با او به آشپزخانه بروید .

هنگامی که خواهر و برادر مشغول نزاع و درگیری هستند ، نباید با داد و بیداد دعوا را متوقف کنید . به جای آن ، به طرف آنها بروید و صحبت کنید . خیلی اوقات همین آرامش شما برای ساکت کردن بچه ها کافی است .

اگر می خواهید موافقت کودک خود را جلب کنید کمتر از ” نه مؤکد ” استفاده کنید و حتی المقدور از حبس کردن او در اتاقش خودداری نمایید .

سادات