آیینه روز

 

آیینه روز

آیینه‌ی برای دیدن خویش

در روزگاری که واژه ها بیشتر برای جدل به کار می‌روند تا برای درک و قلم ها گاه به جای روشنی سایه می‌افگنند، باز گشت به ادبیات و عرفان نه یک انتخاب زیبا، بلکه یک ضرورت است .

” آیینه روز” امروز با نگاهی تازه، اما با همان رسالت کهنِ جستجوی حقیقت، به میدان می آید- میدانی که درآن، انسان نه در برابر دیگری، بلکه دربرابرخویشتن می‌ایستد.

ادبیات، صرفاً بازی با کلمات نیست؛ خانه‌ی است که روح در آن نفس می کشد. وقتی شعری خوانده می شود و دل بی اختیار می‌لرزد ، وقتی نثری کوتاه می تواند زخمی را آرام کند، آنجا دیگر سخن از هنر صرف نیست، بلکه از تجربه‌ی انسانی سخن می گوییم که مرز نمی شناسد. عرفان نیز، اگر از غبار سوء تفاهم ها پاک شود، چیزی جز دعوت به دیدن حقیقت در درون نیست. عارفان ما، از دل همین خاک برخاسته اند؛ با رنج زیسته اند و با عشق سخن گفته اند. انان نیامده بودند تا جهان را تغییر دهند، بلکه می خواستند نگاه انسان را دگرگون سازند و چه دگرگونی  بزرگ‌تر از ین که انسان، خود را بهتر بشناسد و ببیند؟

” آیینه روز” در این فصل تازه و نو، می‌خواهد همین نقش را ایفا کند: آیینه‌ی باشد برای دیدن، نه برای قضاوت، نه برای تحمیل، بلکه برای تامل. دراین صفحات شعر خواهد بود، اما شعری که از دل برآمده باشد، نثرخواهد بود، اما نثری که به دل بنشیند و اندیشه هایی که نه برای اثبات، بلکه برای بیدار کردن نوشته شده اند.

خلاصه ما می خواهیم در زمینه های عرفان، شعر، تاریخ کهن، ادبیات، طنز، نظم موزون و نثر معاصر و کهن، جغرافیای کهن و ادبیات فلکور، ریشه ها و واژه ها، مثل های قدیم و مطالب دیگر درشماره های آینده بحث و مقالاتی از اساتیذ کشور و جهان داشته باشیم و از آنها دعوت کنیم و بگوییم این آیینه‌ی قدنما متعلق به شماست و شما هستید که تصویر زیبایی دراین آیینه می بینید.

لازم به ذکر است که نام نشریه را آیینه انتخاب کردیم چون در قدیم ما آیینه داشتیم بنابر مجبوریت “روز” را در کنارش گذاشتیم و حالا کوشش می کنیم آنرا به امروز و دیروز وطن مطابقت دهیم.

شاید برخی بپرسند: در شرایطی که جامعه با چالش های جدی روبه‌رو است، پرداختن به ادبیات و عرفان چه سودی دارد؟ پاسخ ساده نیست، اما روشن است: هیچ جامعه‌ی بدون آرامش درونی انسان هایش به تعادل نمی‌رسد. اگر دل‌ها خسته و ذهن‌ها آشفته باشد، هیچ اصلاح بیرونی پایدار نخواهد بود.

ادبیات و عرفان، کار شان ساختن همین درون است؛ آرام، تدریجی، اما عمیق.

ما باور داریم که کلمه هنوز قدرت دارد. قدرت آن را دارد که دل ها را نرم کند، فاصله ها را کم کند، و انسان را به انسان نزدیک‌تر سازد. در جهانی که سرعت، مجال اندیشیدن را ربوده است، این نشریه می خواهد مکثی باشد، مکثی کوتاه اما ضروری؛ لحظه ای برای نفس کشیدن، برای خواندن ، و شاید برای دوباره دیدن.

این آغاز، آسان نخواهد بود باز گشت پس از وقفه، همیشه با تردیدها همراه است. اما اگر نیت روشن باشد و راه با صداقت پیموده شود، هرگامی اگر کوچک هم باشد ارزش‌مند است.

ما نه ادعا داریم که پاسخ همه پرسش ها را میدانیم و نه می خواهیم نسخه ی آماده ارایه کنیم. تنها می خواهیم همراه باشیم- همراهی در مسیر جست‌جو. درپایان؛ این یادداشت نه یک اعلامیه است و نه یک خطابه، دعوتی است ساده:

به خواندن به اندیشدن و به دیدن خویش در آیینه‌ی که از کلمات ساخته شده است.

سید داوود یعقبوبی

مدیرمسوول و صاحب امتیاز دو هفته نامه آیینه روز

15 ثور 1405 خورشیدی