نسّـــیم بایی
نسیم بایی هنرمند و طبله نواز چیره دست کشور در کوچه خواجه خوردک در یک خانوادۀ هنرمندچشم به جهان گشود.
درآوان کودکی نواختن طبله را ازپدرش محمدرحیم که خود طبله ودلربا مینواخت فراگرفت.
طوریکه رایج بود اجرای پروگرام موسیقی دربخش زنانه درمحافل شادی بخصوص عروسی وشیرینی خوری به پسرانیکه هنوز به سن بلوغ نرسیده بودند محول میگردید که این سنت هنوز هم تا اندازۀ پابرجاست. وی نیز مانند دیگرکودکان خرابات در همچو محافلی به هنرنمایی می پرداخت.
درسنین جوانی دست تواناِيی درنواختن طبله پیدانمود و سبک بخصوص خودش را که از طراوت وزیبایی خاصی برخورداراست ایجاد نمود.
وی درابتدأ فعالیت های هنری خود را با رادیو افغانستان آغاز نموده وبعداً با همکاری های متداوم هنری خود با افغان موزیک، انسامبل پولیس، نقليه اردو در سیاه سنگ و رادیو و تلویزیون مصدر خدمات شایسته به فرهنگ کشورگردید.
وی هنرمندان مختلف را در بخش های کلاسیک، کلیوالی وفلکلوریک همراهی نموده که به صدها پارچهء ثبت شده وی برروی نوارهای تیپی، ویدیویی، سی دی ودیفی دی، مسجل گردیده ا ست.
نسيم بایی، علاوه بر میلودی ها آهنگ های هم به عدۀ هنرمندان ازجمله خانم هنگامه و امانی کمپوز نموده که ثبت رادیو و تلویزیون کشور میباشد.
نسیم بایی آرمونیه و دلربارا با مهارت و قشنگی مینواخت.
وی که مانند بسا هنرمندان دیگر در زمان جنگ های داخلی مجبور به ترک خانه و کاشانه گردیده و در پشاور مسکن گزید اکثراً درپروگرام ها و محافل، دلربا مینواخت.
نسیم بایی در زمان اقامت اش در پشاور نزد خلیفه صاحب اخترحسین خان برادرزاده استاد میا قادربخش که از پیشوایان مکتب پنجاب بود گُرگذاشت.
وی خود شاگردانی زیادی داشت که ازجمله برادرش مری جان، منیرجان و میرویس جان طبله نواز ممتاز بوده که انشاالله مشعل تابندۀ این هنرمند بی بدیل را روشن نگه خواهد داشت.
نسیم بایی بعد از سقوط دولت طالبان دوباره به وطن برگشت و به همکاريی هنری اش با ادارۀ تولید موسیقی رادیو و تلویریون ادامه بخشید.
وی درحالیکه با بیماری اسما برانشیت، دست به گریبان بود وحتی یک لحظه هم نمیتوانست از دستگاه آکسيجن دوری گزیند به سختی روزگار میگذراند تا بالاخره در برج عقرب 1386خورشیدی مطابق به نوامبر 2007 میلادی مرگ به سراغش رسید و دارفانی را وداع گفته رخ درنقاب خاک کشید.
روحش شاد، یادش گرامی وجاویدان باد.
نویسنده:زبور گلزاد
