هنری
شمس الدین مسرور، محلی خوان بی‌بدیل
شمس الدین مسرور، محلی خوان بی‌بدیل
در میان نام‌های ماندگار موسیقی سنتی و محلی افغانستان، استاد شمس‌الدین مسرور جایگاه ویژه‌ای دارد؛ هنرمندی با صدایی پرسوز، دلنشین و آشنا که سال‌ها با ترانه‌هایش مهمان دل مردم افغانستان بود.
استاد مسرور در کابل قدیم و در خانواده‌ای با بافت سنتی چشم به جهان گشود. دربارهٔ زادگاه دقیق او روایت‌هایی از بریکوت و دهمزنگ وجود دارد. در آن روزگار، موسیقی در بسیاری از خانواده‌های سنتی چندان پذیرفته‌شده نبود، اما علاقه و عشق مسرور به هنر چنان عمیق بود که نتوانست او را از دنیای موسیقی دور نگه دارد.
سرانجام در سال ۱۳۴۷ خورشیدی، راه او به رادیو افغانستان باز شد و فعالیت رسمی و حرفه‌ای خود را در عرصهٔ موسیقی آغاز کرد. از آن پس، صدای مسرور بخشی از خاطرات شنیداری مردم افغانستان شد.
میراث هنری او نیز کم‌نظیر است؛ صدها آهنگ رادیویی و ده‌ها اثر تلویزیونی از او به یادگار مانده است. او در اجرای آهنگ‌های میهنی، محلی و غزل‌های پرسوز، سبک و احساس ویژه‌ای داشت؛ احساسی که باعث شد ترانه‌هایش پس از گذشت سال‌ها همچنان شنیدنی و خاطره‌انگیز باقی بمانند.
«وطن نازنینم»، «یا مولا»، «با پیرهن یاسمنی»، «چادر ماشی»، «سیل گل سرخ» و «دو زلف سیاه را تا که پریشان کردی» از جمله آثاری هستند که نام شمس‌الدین مسرور را در حافظهٔ موسیقی افغانستان ماندگار ساخته‌اند.
او همچنین با شماری از هنرمندان نامدار کشور، از جمله بانو افسانه، اجراهای مشترک و به‌یادماندنی داشته است.
شمس‌الدین مسرور تنها یک آوازخوان نبود؛ او نمایندهٔ نسلی از هنرمندانی بود که موسیقی را با احساس، فرهنگ و خاطرات مردم پیوند زدند.
امروز شاید سال‌های زیادی از آن روزگار گذشته باشد، اما کافی است یکی از آهنگ‌های قدیمی مسرور پخش شود؛ ناگهان کابل قدیم، کوچه‌های خاطره، روزهای رادیو و خاطرات یک نسل دوباره زنده می‌شوند.
هنرمندان بزرگ شاید از کنار ما دور شوند، اما صدایی که در دل مردم خانه کرده باشد، هیچ‌گاه خاموش نمی‌شود.
به احترام استاد شمس‌الدین مسرور
