بی توجهی به آلودگی صوتی در کابل
برخی مشکلات روانی نیز بر اثر سروصدای بیش از حد به وجود می آیند. عوارض روانی مانند کم خوابی، کج خلقی و زودرنجی، تحریک رفتارهای ضداجتماعی، خشونت طلبی، افزایش نرخ حوادث کار، مختل شدن رشد شناختی، استرس و افسردگی، پرخاشگری، هریک بر حسب میزان آلودگی صوتی محیط و تداوم آن در انسان به وجود می آید. ایجاد مشکلات یادگیری در کودکان از دیگر آثار بد این نوع از آلودگی است. آلودگی صوتی، آنچنان خطرآفرین است که بر اساس برخی پژوهش ها حتی می تواند احتمال خودکشی در افراد را افزایش دهد.
تا دهه ۱۹۷۰ میلادی در اغلب کشورهای جهان قوانین و مقررات ویژه ای علیه آلودگی صوتی وجود نداشت، اما اکنون در شماری از کشورها رعایت استنداردهایی برای جلوگیری از آلودگی صوتی در ساختمان سازی و مهندسی شهری الزامی است. در کابل فقط با چند علامت منع صدا در مقابل شفاخانه ها با تاسف تا اکنون برنامه های جدی روی موضوع مهم و حیاتی ، آنچنانی طرح ریزی نگردیده است . برای مقابله با آلودگی صوتی و کنترل آن در مکان های مختلف با صدورکدام مصوبه ای، حدودی را به عنوان «حد مجاز آلودگی» برای مناطقی اعم از مسکونی، تجاری، صنعتی و اداری تعیین نگردیده است. در واقع بیشتر مسوولان توجه زیادی نسبت به آثار آلودگی صوتی ندارند. شاید چون آلودگی صوتی اثرات کوتاه مدت ندارد یا حداقل تاثیر سریع ندارد، چندان جدی گرفته نمی شود. اگر آلودگی هوا افزایش یابد و از حد مجاز تجاوز کند به عنوان پیشگیری و تدبیر، مکاتب تعطیل می شود. اما از آنجا که عوارض آلودگی صوتی نامشخص و به صورت عصبی است، مانند آلودگی هوا نسبت به آن واکنش نشان داده نمی شود.
آلودگی صوتی اثرات حاد ندارد، زمان می برد تا علائم خود را نشان دهد. مشکل دیگر این است که برای آلودگی صوتی، علامت مشخصی وجود ندارد که نشان دهد عامل این بیماری حتما صدا بوده است. در واقع آلودگی صوتی بیماری بی صدایی است که تاثیر خود را روی جسم و روح ما باقی می گذارد، اما توجهی به آن نمی شود.
سکوت شهر در برخی روزهای تعطیل برای اهالی شهری که به انواع سر و صداها عادت کرده اند، بسیار دلپذیر است. آرامش ناشی از زندگی در یک محیط آرام برای شهروندان تبدیل به یک رویا شده است، اما شاید کمتر کسی در یک روز تعطیل به این موضوع فکر کرده باشد که چگونه می توان به حل معضل آلودگی صوتی کمک کرد. بسیاری از این صداهای گوشخراش را خود ما خواسته یا ناخواسته ایجاد می کنیم.
حتما با موترهایی مواجه شده اید که صدای سیستم صوتی آنها از شعاع چند متری گوش را می آزارد یا برخی راننده ها که با کوچک ترین توقفی از سوی موتر جلویی بلافاصله هارن موتر را به صدا در می آورند یا از آن بدتر سیستم سلنسرموتر خود را طوری دستکاری می کنند تا حداکثر صدا را ایجاد کند.
این مشکلات را مسوولان نمی توانند حل کنند در حقیقت اهمیت نقش مردم در کاهش آلودگی محیط اطرافشان کم نیست، پس به آن توجه کنیم.بسیاری از صداها را می توان با روش های علمی و فنی کاهش داد، به عنوان مثال یکی از راه های عملی برای کنترول آلودگی صوتی، نصب دیوارهای صوتی است یا می توان با استفاده از آسفالت های مرغوب از میزان صدای ناهنجار ناشی از حرکت موتر ها کاست یا می توان کارخانجات را به خارج از شهر منتقل کرد و نیز می توان با فرهنگ سازی از طریق رسانه ها افراد را با آثار زیانبار سر و صدا آشنا کرد. نکته ای منفی که در اینجا وجود دارد، این است که عملا در کابل تاکنون اقدامی جدی برای جلوگیری از آلودگی صوتی انجام نگرفته است.
پس بیایید به این معضل ، توجه ی جدی نماییم ؛ لااقل موترداران و اصناف بخاطر جلب مشتری می توانند راه های دیگر را پیش گیرند ، نه اینکه گوش مارا با نوای دلخراش موسیقی واصوات مبتذل بخراشند و یا موتر داران شریف ، با نصب هارن های ضعیف از جاده ها رد شوند و همچنان اسبابی است که در همه حال جلوگیری از آلوده گی صوتی نماییم .
سید داوود یعقوبی
مدیرمسوول و صاحب امتیازدوهفته نامه آیینه روز